Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2014

Το "φαινόμενο" Σερβία και οι άσχετοι εκφωνητές μας!!!




     Βλέποντας τον αγώνα Ελλάδας - Σερβίας για το Μουντομπάσκετ με εντυπωσίασαν δυο πράγματα. Το ένα ήταν το πολύ πάθος και η δύναμη του αγώνα με τον σπάνιο για τέτοια παιχνίδια συνδυασμό  υψηλής ποιότητας μπάσκετ. Αυτό φαίνεται άλλωστε και από το ύψος του σκορ (72-90). Εκείνο όμως που μου έκανε την μεγαλύτερη εντύπωση είναι το πόσο άσχετος ήταν ο -κατά τα άλλα έμπειρος δημοσιογράφος- εκφωνητής του αγώνα. Παρέθετε ο άνθρωπος συνέχεια στατιστικές για  φάουλ ριμπάουντ και άλλα στοιχεία του ματς χωρίς να αναφέρει ούτε μια κουβέντα γι' αυτό το παγκόσμιο "φαινόμενο" του αθλητισμού που ακούει στο όνομα: Σερβία! Μια ιστορία που έρχεται από παλιά από την εποχή της μεγάλης Γιουγκοσλαβίας και το παράδοξο είναι ότι συνεχίζεται και επί της ψαλιδισμένης πλέον Σερβίας.
     Όλοι που βλέπουμε σπορ, γνωρίζουμε πολύ καλά τι εστί Σερβία όταν παίζει κάποιο κρίσιμο παιχνίδι. Και αυτό ισχύει για όλα τα σπορ. Είτε ποδόσφαιρο λέγεται αυτό, είτε μπάσκετ, είτε βόλεϊ, είτε πόλο, είτε ο,τιδήποτε άλλο. Βγάζουν οι άνθρωποι μια ψυχή φοβερή. Τρώνε τα σίδερα και όλα ... τα συστήματα! Με εμάς ιδίως τα ... ντεσιμπέλ ανεβαίνουν και υποβόσκει διαρκώς μια ανεξήγητη χρόνια βεντέτα. Και ας λέμε εμείς "τα αδέρφια μας" "οι ορθόδοξοι" και τα παρόμοια. Ακόμη και στο στίβο θυμάμαι από παλιά τις αξέχαστες κόντρες. Όπως έναν ανεκδιήγητο Κνάπιτς που όταν έβλεπε ότι δεν παίρνει μετάλλιο κοίταζε πως να κλείσει το δρόμο ... στο Σταύρο Τζωρτζή!
     Γι' αυτό νομίζω πως όταν έχουμε απένατι μας τη Σερβία δεν χρειάζεται να μιλάμε για ... πικενρόλ ριμπάουντ και συστήματα αλλά μόνο για ψυχική δύναμη. Το 1987 που τους κερδίσαμε πήραμε το Ευρωπαϊκό και γράψαμε ιστορία στο μπάσκετ. Και σήμερα καλά παίξαμε το παλαίψαμε το παιχνίδι αλλά είχαμε βλέπεις απέναντι μας τους ... άπαιχτους!!!

Δευτέρα, 8 Ιουλίου 2013

Το αίσθημα περίεργης χαράς ... ημών των ΑΕΚτζήδων!!!



Στην αρχή νόμιζα ότι πρόκειται για κάποια δικιά μου παραξενιά αλλά όσο περνάει ο καιρός τόσο και διαπιστώνω ότι αυτό το περίεργο συναίσθημα χαράς και ελπίδας μετά από μια ολοκληρωτική καταστροφή και χρεοκοπία και τον κατηγοριακό μας καταποντισμό, διακατέχει τη συντριπτική πλειοψηφία των Ενωσιτών. Προχθές κάτι ανάλογο είπε σε μια συνέντευξη του ο Παντελής Θαλασσινός και πρόσθεσε στο τέλος την ατάκα: " Να απολαμβάνουμε την ομάδα μας στο ερασιτεχνικό και ας γυρίσουμε στην Σούπερ Λίγκα όταν αυτή θα έχει εξυγιανθεί και όταν σε κάθε αγώνα της θα ισχύει η πιθανότητα ... των τριών αποτελεσμάτων".
Τηρουμένων των αναλογιών θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι αυτό που γίνεται στην ΑΕΚ θα μπορούσε να ισχύσει και για την επανεκκίνηση της ελληνικής οικονομίας, που έτσι και αλλιώς θα ξεκινήσει από χαμηλά, βασιζόμενης στην πρωτογενή παραγωγή με τα απλά προϊόντα της ελληνικής γης και της θάλασσας και την εξασφάλιση ενός μίνιμουμ επιβίωσης της ελληνικής κοινωνίας.
 
 
ΥΓ: και επειδή λίγο ως πολύ κουβαλάμε μέσα μας και κάποια ... διαστροφούλα, προσωπικά νοιώθω και μια ιδιαίτερη χαρά για την επιστροφή του Μπάγεβιτς και η οποία μεγαλώνει όταν αναλογίζομαι τη σκασίλα που θα έχει ο εμπνευστής του συνθήματος για την άτεκνη σύζυγο του, αυτός ο είρων υπάνθρωπος: Γρηγόρης Ψαρριανός!

Δευτέρα, 19 Μαρτίου 2012

"Παίξτε μπάλα ρε μ..νιά έχω να πληρωθώ 6 μήνες"!!!


Τη φράση αυτή την άκουσα, πριν ακριβώς δυο χρόνια, από έναν σαραντάρη διπλανό μου θεατή σε ένα ματς της ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ όταν για τελευταία φορά πήγα στο γήπεδο. Και είναι, νομίζω, μια φράση κλειδί που είναι απαραίτητη για να αντιληφθεί κανείς την αγρίως κλιμακούμενη βία του τελευταίου καιρού. Πάντα τα σπορ, ιδίως τα ομαδικά όπως το ποδόσφαιρο, λειτουργούν ως βαλβίδες εκτόνωσης της συσσωρευόμενης κοινωνικής καταπίεσης κάτι που οι ειδικοί της εξουσίας το ξέρουν πολύ καλά και τα προωθούν. Οπότε δεν είναι, πιστεύω, ανεξήγητη αυτή η κλιμάκωση μέσα σε ένα διαρκώς επιδεινούμενο κοινωνικό περιβάλλον και σε μια χώρα που λόγω ειδικών συνθηκών ( ποδοσφαιρικοί παράγοντες απατεώνες, στημένα παιχνίδια, πληρωμένοι διαιτητές κλπ) όλο και πάντα υπήρχε μια βία στα γήπεδα. Και αυτά που γίνανε χτες στο ΟΑΚΑ κατά τη διάρκεια του αγώνα Παναθηναϊκού-Ολυμπιακού -με την παγκόσμια πτωτοτυπία: να γίνει εισβολή εκ των έξω- μόνο ως μη αναμενόμενα δεν θα μπορούσαν να εκληφθούν, όταν πριν λίγο καιρό παρόμοιας έντασης βία είχαμε σε αγώνα βόλεϋ....γυναικών!

Τρίτη, 13 Μαρτίου 2012

Γελένα Ισιμπάεβα: ένα λαμόγιο του στίβου στ' αχνάρια του προπονητή της!!!


Κατέρριψε κατά ένα εκατoστό το παγκόσμιο ρεκόρ του άλματος επί κοντώ που κατείχε η ίδια και τσέπωσε για μια ακόμη φορά ένα σεβαστό ποσόν για την πάρτη της. Αυτό το ένας-ένας πόντος σπάσιμο του παγκόσμιου ρεκόρ είναι η γνωστή φάμπρικα που ανακάλυψε και τη δούλεψε με μεγάλη επιτυχία προσκομίζοντας τεράστια χρηματικά οφέλη ο αρχιαπατεώνας προπονητής της Σεργεκέϊ  Μπούμκα! Και χρησιμοποιώ σκληρές εκφράσεις επίτηδες γιατί θεωρώ την κομπίνα αυτή χειρότερη από τα ντοπαρίσματα και τα αναβολικά. Ξέρουν πολύ καλά τις δυνατότητες τους ότι μπορούν π.χ. να πηδήσουν ακόμη και 20 εκατοστά πάνω από το παγκόσμιο ρεκόρ που κατέχουν αλλά το πάνε πόντο-πόντο για να τσιμπάνε το πριμ που δίνουν σε αυτές τις περιπτώσεις οι διοργανωτές. Κάτι δηλαδή ασύληπτο για τους παλιούς αθλητές του στίβου και είναι έτσι σαν να μας φτύνουν στα μούτρα όσους ελάχιστους, λόγω παλαιού κολλήματος, έχουμε μείνει να παρακολουθούμε ακόμη αυτό το είδος της ανθρώπινης άμμιλας. Φταίνε όμως και οι διοργανωτές που για την επιτυχία των διοργανώσεων τους αθλοθετούν τέτοια κίνητρα.

Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2012

To ΑΠΟΕΛ εκδικήθηκε για τον Άγιαξ !!!



Ήτανε γραφτό τελικά, να έρθει το άσημο και φτωχό ΑΠΟΕΛ από τη μικρούλα μας Κύπρο και όχι μόνο να γράψει ιστορία στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο αποκλείοντας χτες βράδυ στο ΓΣΠ της Λευκωσίας  από το Champions Legue τη Λυών και να περάσει αυτό στα προημιτελικά του θεσμού, αλλά το κυριώτερο να αποκαταστήσει και κάποια πράγματα ηθικής τάξεως όπως αυτό το αίσχος που έγινε στο Ζάγκρεπ με εκείνο το ακατανόητο και εμφανώς στημένο 1-7 εναντίον της Ντυναμό που πέταξε έξω τον Άγιαξ.

Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2012

ΑΕΚ: Σαν τη Γεωργία Βασιλειάδου!!!


Σαν την ξεμεινεμένη γεροντοκόρη του ελληνικού κινηματογράφου που  όλο ψάχνει για γαμπρό και δεν βρίσκει και όλοι την κοροϊδεύουν! Έτσι κατάντησε η αγαπημένη μας ομάδα ρε παιδιά και δεν έχουμε μούτρα να κυκλοφορούμε στην κοινωνία. Και όπως οι υποψήφιοι γαμπροί της Βασιλειάδου ή ήτανε κομπιναδόροι ή την κάνανε με μικρά πηδηματάκια την τελευταί στιγμή, έτσι και οι δικοί μας επενδυτές αποδεικνύονται όλοι ...τζούφιοι! Παλεύουν και εκείνες οι έρημες οι αεκτζήδικες εφημερίδες να μην κλείσουν και μέρα παρά μέρα όλο και βάζουν τη φωτογραφία του Τίγρη μήπως πουλήσουνε κανα φύλλο. Γιατί ο κόσμος της ΑΕΚ ξέρει ότι μόνο ο Μελισσανίδης αποτελεί  τη μόνη σοβαρή λύση. Αλλά βλέπεις υπάρχει και η ρημάδα η οικονομική κρίση και ο άνθρωπος είναι κουμπωμένος. Άσε που τον τσαλακώσανε και δυο φορές άγρια. Τη μία με την ερασιτεχνική και το γήπεδο και την άλλη με τη συμπεριφορά στον Μπάγιεβιτς. Εμείς πάντως ελπίζουμε και όλο περιμένουμε κάποιο φως. Μακάρι να αποδώσουν και οι προσπάθειες που κάνουν οι παλαίμαχαοι και οι διάφοροι άλλοι. Μόνο που το ξέρουμε καλά ότι χρειάζονται τα ...ρημάδια τα χρήματα! Αλλά μεταξύ μας όμως: και να βρεθεί κάποιος με διάθεση να επενδύσει μέσα σε αυτή την τόσο δύσκολη οικονομική συγκυρία, λέτε να μη σταθμίσει κάποια πράγματα και συμπεριφορές των μελλοντικών πελατών του όπως αυτά που έγιναν στον τελικό του κυπέλου με τον Ατρόμητο; Οπότε μήπως είναι καλύτερα να παίζουμε σαν τον Ηρακλή με τα Άσπρα Χώματα τη Φυλή και τα Σπάτα;

Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2011

ΠΑΟ & ΑΕΚ : Δυο καλά μαγαζιά στα αζήτητα!!!


Πάντως εμένα μου κάνει εντύπωση ότι δύο ποδοσφαιρικές ομάδες ιστορικές και με πολύ μεγάλο αριθμό οπαδών έχουν μείνει σχεδόν στα αζήτητα. Και είναι τουλάχιστον άκομψο -για να μην πω καμιά πιο βαρειά κουβέντα- για τον κόσμο που τις ακολουθεί να βλέπεις τις διοικήσεις τους να εκλιπαρούν κάποιους τυχάρπαστους από εδώ και από εκεί μήπως και αγοράσουν το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών και με πολύ ευτελές μάλιστα αντίτιμο. Και τα λέω αυτά γιατί πιστεύω ότι, άσχετα με το τι συμβαίνει στη γενικότερη οικονομία, το ποδόσφαιρο σαν μπίζνα σε τέτοιες περιόδους όχι μόνο δεν κάμπτεται αλλά το αντίθετο: ανθεί! Γιατί σαν μαζικό άθλημα σε αυτές τις καταστάσεις που ζούμε, πιστεύω ότι αποτελεί μια διέξοδο μια βαλβίδα εκτόνωσης και διαφυγής από τη σκυθρωπή καθημερινότητα μας. Απλά χρειάζεται μόνο καλή διαχείριση και όχι σπατάλες σε ατελείωτες πομπώδεις μεταγραφές μόνο και μόνο για να βγάλουνε κάποιοι τις μίζες! Και επειδή πιστεύω ότι όλα αυτά τα πράγματα τα γνωρίζουν πολύ καλά και οι επιχειρηματίες που ήδη εμπλέκονται στα διοικητικά των ομάδων αυτών, και επειδή ζούμε στη χώρα της λαμογιάς φοβάμαι μήπως παίζονται κάποια κρυφά παιχνίδια απαξίωσης των δυο ιστορικών αυτών συλλόγων!