sportbay - μια ...άλλη ματιά!

Κατέρριψε κατά ένα εκατoστό το παγκόσμιο ρεκόρ του άλματος επί κοντώ που κατείχε η ίδια και τσέπωσε για μια ακόμη φορά ένα σεβαστό ποσόν για την πάρτη της. Αυτό το ένας-ένας πόντος σπάσιμο του παγκόσμιου ρεκόρ είναι η γνωστή φάμπρικα που ανακάλυψε και τη δούλεψε με μεγάλη επιτυχία προσκομίζοντας τεράστια χρηματικά οφέλη ο αρχιαπατεώνας προπονητής της Σεργεκέϊ  Μπούμκα! Και χρησιμοποιώ σκληρές εκφράσεις επίτηδες γιατί θεωρώ την κομπίνα αυτή χειρότερη από τα ντοπαρίσματα και τα αναβολικά. Ξέρουν πολύ καλά τις δυνατότητες τους ότι μπορούν π.χ. να πηδήσουν ακόμη και 20 εκατοστά πάνω από το παγκόσμιο ρεκόρ που κατέχουν αλλά το πάνε πόντο-πόντο για να τσιμπάνε το πριμ που δίνουν σε αυτές τις περιπτώσεις οι διοργανωτές. Κάτι δηλαδή ασύληπτο για τους παλιούς αθλητές του στίβου και είναι έτσι σαν να μας φτύνουν στα μούτρα όσους ελάχιστους, λόγω παλαιού κολλήματος, έχουμε μείνει να παρακολουθούμε ακόμη αυτό το είδος της ανθρώπινης άμμιλας. Φταίνε όμως και οι διοργανωτές που για...

Εμείς αποτελούμε και τις παράπλευρες απώλειες από αυτή τη συμφορά με τις ντόπες που βρήκε τα τελευταία χρόνια τον κλασσικό αθλητισμό. Κάτι έσπασε μέσα μας και δεν αναπληρώνεται. Χάθηκε η γοητεία του «ευ αγωνίζεσται» που κάποτε μας τράβηξε σε αυτόν. Και δεν μιλάω σαν αθλητές αλλά σαν λάτρεις. Γιατί όπως λέει και ο μεγάλος Ολλανδός φιλόσοφος Γουϊζίνγκα στο έργο του «Ο Άνθρωπος και το Παιχνίδι» εκδόσεις Γνώση: το παιχνίδι είναι αναπόσπαστο μέρος της ζωής των ανθρώπων ακόμη και σαν θεατών του. Γιατί ταυτίζονται με τους μετέχοντες σε αυτό και ζουν τις ίδιες συγκινήσεις. Και εδώ θέλω να σημειώσω ότι θεωρώ πιο πετυχημένο τον αγγλικό όρο παιχνίδια (games) από τον δικό μας βαρύ όρο: «αγώνες». Παιχνίδια λοιπόν που εμείς οι «αρπαγμένοι» των κουλουάρ των βαλβίδων και των σκαμμάτων, οι κάποιας και πάνω ηλικίας, οι νέοι δεν τσιμπάνε πια, συνεχίζουμε ακόμη να τα παρακολουθούμε παρ’ όλο ότι «τίποτα δεν είναι όπως παλιά». Βγάλαμε σε σύνταξη τον Διακογιάννη και τον Φουντουκίδη –τον αλήστου μνήμης Β...