sportbay - μια ...άλλη ματιά!

Σαν την ξεμεινεμένη γεροντοκόρη του ελληνικού κινηματογράφου που  όλο ψάχνει για γαμπρό και δεν βρίσκει και όλοι την κοροϊδεύουν! Έτσι κατάντησε η αγαπημένη μας ομάδα ρε παιδιά και δεν έχουμε μούτρα να κυκλοφορούμε στην κοινωνία. Και όπως οι υποψήφιοι γαμπροί της Βασιλειάδου ή ήτανε κομπιναδόροι ή την κάνανε με μικρά πηδηματάκια την τελευταί στιγμή, έτσι και οι δικοί μας επενδυτές αποδεικνύονται όλοι ...τζούφιοι! Παλεύουν και εκείνες οι έρημες οι αεκτζήδικες εφημερίδες να μην κλείσουν και μέρα παρά μέρα όλο και βάζουν τη φωτογραφία του Τίγρη μήπως πουλήσουνε κανα φύλλο. Γιατί ο κόσμος της ΑΕΚ ξέρει ότι μόνο ο Μελισσανίδης αποτελεί  τη μόνη σοβαρή λύση. Αλλά βλέπεις υπάρχει και η ρημάδα η οικονομική κρίση και ο άνθρωπος είναι κουμπωμένος. Άσε που τον τσαλακώσανε και δυο φορές άγρια. Τη μία με την ερασιτεχνική και το γήπεδο και την άλλη με τη συμπεριφορά στον Μπάγιεβιτς. Εμείς πάντως ελπίζουμε και όλο περιμένουμε κάποιο φως. Μακάρι να αποδώσουν και οι προσπάθειες που κάνουν...

Έβαλα την προηγούμενη ειρωνική ανάρτηση σαν προοίμιο της σημερινού σοβαρού -αλοίμονο- θέματος. Αυτό που λέγαμε παλιά: "Παίξτε για τη φανέλα" μόνο ως ανέκδοτο μαύρου χιούμορ ακούγεται σήμερα. Σήμερα που η μηχανή της παγκοσμιοποίησης έχει αλέσει τα πάντα αλοίμονο και να τις ξέφευγε το πιο λαοφιλές σπορ του πλανήτη! Τι έμμεινε σήμερα από την ιστορία των ομάδων μας και από αυτό που παλιά λέγαμε ότι συμβόλιζε η φανέλα. Από τον Ολυμπιακό της εργατιάς, την ΑΕΚ της προσφυγιάς και τον Παναθηναϊκό των πρωτευουσιάνων; για να μιλήσω για τους τρεις μεγάλους της Αθήνας. Τι συμβολίζει σήμερα το δαφνοστεφανομένο κεφάλι στην ερυθρόλευκη φανέλα, ο δικέφαλος στην κιτρινόμαυρη και το τριφύλλι στην λευκοπράσινη; Και δεν είναι μόνο τα αγνώστου προελεύσεως και κομπινών κεφάλαια των αφεντικών τους είναι βλέπεις και εκείνο που βγάζει μάτι: η κυριαρχία των αλλοδαπής προελεύσεως ποδοσφαιριστών στα ρόστερ των ομάδων που οι έρημοι οι οπαδοί κάνουν πως δεν τη βλέπουν. Αλωνίζουν οι λατινοαμερικάνοι και βαλ...

Γιατί απλούστατα "είναι το πιο δημοκρατικό άθλημα" όπως έχει πει ο Γιάτσεκ Γκμόχ. Και όλα τα μικρά παιδιά μπορούν να κάνουν όνειρα ότι θα μπορέσουν κάποτε να γίνουν αστέρες του ποδοσφαίρου. Κάτι που δεν μπορεί να ισχύσει για τα περισσότερα από τα γνωστά ομαδικά σπορ που θέτουν κάποιες προδιαγραφές σωματότυπων. Το μπάσκετ θέλει κορμάρες δίμετρες. Το βόλεϋ θέλει και αυτό ψηλούς αλλά πιο φινετσάτους. Το πόλο θέλει εκτόπισμα. Και μόνο στο ποδόσφαιρο βλέπει κανείς να διακρίνονται παίχτες που δεν έχουν κανένα κοινό σημείο σωματότυπου. Ας δούμε για παράδειγμα τρεις ποδοσφαιριστές που διαπρέπουν σήμερα στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο και που σωματικά όχι μόνο δεν έχουν τίποτα το κοινό αλλά μπορεί να πει κανείς ότι παρουσιάζουν πολύ έντονες και ακραίες αντιθέσεις : Ο Μέσι για παράδειγμα είναι ένας κοντός ποδοσφαιριστής. Ο Ρούνεϊ από την άλλη είναι ένας πανύψηλος οδοστρωτήρας που με το σώμα του μπορεί να παρασύρει όλη την αντίπαλη εντεκάδα. Και πάμε τώρα σε αυτό το απίστευτο φαινόμε...